INSTYTUT INŻYNIERII CIEPLNEJ I OCHRONY POWIETRZA (Ś-4) 

Wydział Inżynierii Środowiska

 

ul. Warszawska 24, 31-155 Kraków, budynek W-15,

 tel.: 12 628 28 96, email: s-4@institute.pk.edu.pl

Historia

Wstęp

Instytut w obecnym kształcie działa od 1992r. Jego pierwowzorem był Zakład Ogrzewnictwa i Wentylacji, który 1975r. został przemianowany na Zakład Procesów i Systemów Cieplnych, działający w ramach Instytutu Inżynierii Sanitarnej i Ochrony Środowiska. Zakład stał się samodzielną jednostką organizacyjną w dniu 1.02.1992 na wniosek prof. dr hab. inż. Zbigniewa Pietrzyka.  Następnie w dniu 1 kwietnia 1992r. zakład został przekształcony  w Instytut inżynierii Cieplnej i Ochrony Powietrza i w takim kształcie funkcjonuje do chwili obecnej.

 
Kierownictwo instytutu
Od roku powołania do 1.12.2002r. Instytut był kierowany przez dwuosobową dyrekcję. W dniu 1.12.2002 zostało utworzone stanowisko zastępcy dyrektora ds. dydaktycznych.
1994-1997
dr hab. inż. Marian Hopkowicz, prof. PK – dyrektor
dr inż. Zbigniew Grabowski – zastępca
1997-2000
dr hab. inż. Marian Hopkowicz, prof. PK – dyrektor
dr inż. Zbigniew Grabowski – zastępca
2000-2003
dr hab. inż. Marian Hopkowicz, prof. PK – dyrektor
dr inż. Stanisław Kirsek – zastępca
od 2002r - dr inż. Leszek Kulesza – zastępca ds. dydaktycznych.
2003 - 2008
dr hab. inż. Marian Hopkowicz, prof. PK – dyrektor
dr inż. Stanisław Kirsek – zastępca
dr inż. Leszek Kulesza – zastępca ds. dydaktycznych.
2008-2011
dr hab. inż. Jacek Schnotale, prof. PK – dyrektor
dr Stanisław Kirsek – zastępca
dr inż. Agnieszka Flaga – zastępca ds. dydaktycznych.
Od 2011
prof. dr hab. inż. Jacek Schnotale – dyrektor
dr inż. Agnieszka Lechowska – zastępca
dr inż. Agnieszka Flaga – zastępca ds. dydaktycznych.
   
 Zasłużeni pracownicy Instytutu Inżynierii Cieplnej i Ochrony Powietrza
 
Prof. dr hab. inż. Kazimierz MACZEK

Ukończył studia wyższe w 1955 r. na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej otrzymując dyplom magistra inżyniera w specjalności maszyny i urządzenia chłodnicze. Stopień doktora nauk technicznych uzyskał w 1970 r. na Politechnice Śląskiej w Gliwicach. Stopień doktora habilitowanego uzyskał w 1984 r. na Politechnice Wrocławskiej. Tytuł profesora nadzwyczajnego został mu nadany w 1987 r., a następnie na Politechnice Krakowskiej tytuł profesora zwyczajnego w 1991 r.
W latach 1951 do 1971 (częściowo podczas studiów) był zatrudniony w Centralnym Ośrodku Chłodnictwa w Krakowie, na stanowiskach konstruktora, głównego konstruktora i kierownika działu badań rozwojowych urządzeń chłodniczych i klimatyzacyjnych. Był współtwórcą pierwszych urządzeń chłodniczych na statkach dalekomorskich rybackich, budowanych w Polsce, oraz wielu nowoczesnych urządzeń tego typu wdrożonych w kraju i za granicą. Nadzorował montaż w Stoczni Gdańskiej oraz w Jugosławii. Przeszkolony przez agendę ONZ-UNTAO na terenie Wielkiej Brytanii w zakresie instalacji ziębniczych i klimatyzacyjnych.
W latach 1971 do 1979 r. prowadził działalność naukowo-dydaktyczną w Instytucie Techniki Cieplnej i Mechaniki Płynów Politechniki Wrocławskiej jako docent pełnoetatowy.
W instytucie tym zorganizował od podstaw Zakład Chłodnictwa z laboratorium dydaktycznym i zalążkiem laboratorium do badań naukowych. Wypromował w tym okresie 7 doktorów z których dwóch uzyskało już stopień naukowy doktora habilitowanego (dr hab. inż. Zbigniew Królicki, prof. dr hab. inż. Jacek Schnotale)
W 1979 r. został przeniesiony służbowo na Politechnikę Krakowską, gdzie prowadził działalność naukowo-dydaktyczną w Zakładzie Wentylacji i Chłodnictwa Instytutu Inżynierii Cieplnej i Ochrony Powietrza Politechniki Krakowskiej. Od 1981 do 1993 r. pełnił funkcję zastępcy Dyrektora Instytutu ds. naukowo-badawczych.
Otrzymał Złoty Krzyż Zasługi (1964) oraz Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1991).

 
Prof. dr hab. inż. Mieczysław WOŁEK

Ukończył Akademie Górniczo-Hutniczą w Krakowie w roku 1954. Dyscyplina, w której prowadził badania to mechanika i inżynieria środowiska. Stopień doktora nauk technicznych uzyskał w 1965r z tematu „Kryterium stosu dostarczania dla sprężarek tłokowych”. Stopień doktora habilitowanego uzyskał w 1985r. Tytuł profesora uzyskał w roku 1989. Był kierownikiem Zakładu Procesów Cieplnych, Miernictwa i Ochrony Powietrza w latach 1992-1995.
Otrzymał Złoty Krzyż Zasługi (1975), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1984) oraz Krzyż Armii Krajowej (1987).

 

Prof. dr hab. inż. Zbigniew PIETRZYK (1929-1994)

Ukończył w 1954 roku Wydziały Politechniczne Akademii Górniczo-Hutniczej. Odbył trzyletnie studia aspiranckie w Katedrze Teorii Maszyn Cieplnych Politechniki Śląskiej pod kierunkiem Prof. St. Ochęduszki. Doktoryzował się w roku 1961 na Wydziale Mechanicznym Energetycznym Politechniki Śląskiej; stopień doktora habilitowanego uzyskał w roku 1968 na Politechnice Krakowskiej. W roku 1982 został profesorem nadzwyczajnym. W roku 1992 profesorem zwyczajnym. W Politechnice Krakowskiej pracował od roku 1953, natomiast na Wydziale Inżynierii Sanitarnej i Wodnej od roku 1974. Zorganizował Zakład Ogrzewnictwa i Wentylacji, który w roku 1992 został przekształcony w Instytut Inżynierii Cieplnej i Ochrony Powietrza.
Jako profesor reprezentował takie kierunki naukowe jak: termodynamika, wymiana ciepła, spalanie gazów oraz utylizację odpadów. Miał ogromny dorobek naukowy, w tym ponad 100 publikacji.  Był rzeczoznawcą przy Ministerstwie Ochronie Środowiska, Zasobów Naturalnych  i Leśnictwa w zakresie Ochrony Powietrza i Ochrony Powierzchni Ziemi, a także Członkiem Komitetu Termodynamiki i Spalania PAN. Ponadto był długoletnim współpracownikiem Instytutu Górnictwa Naftowego i Gazownictwa w Krakowie.
Otrzymał Złoty Krzyż Zasługi (1973) oraz Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1983).

 
Prof. dr hab. inż. Teresa STYRYLSKA

Ukończyła studia na Politechnice krakowskiej w roku 1958. Wychowanka Prof. dr inż. Jan Szarguta. Stopień doktora nauk technicznych uzyskała w 1965r. Stopień doktora habilitowanego uzyskał w 1974. Tytuł profesora uzyskała w roku 1998. Pracowała na Politechnice Krakowskiej w latach 1956-2004.
Odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi (1980).

 
Prof. dr hab. inż. Stanisław KANDEFER

Ukończył w 1973r Politechnikę Krakowską i w roku 1977 uzyskał tytuł doktora, a w roku 2001 tytuł profesora. W latach 200-2014 był kierownikiem zakładu Procesów cieplnych, miernictwa i Ochrony Powietrza, a od 2014 kierownik katedry Procesów Cieplnych, Ochrony Powietrza i Utylizacji Odpadów.  
W trakcie swojej kariery naukowej brał udział w szeregu prac naukowo-badawczych, których rezultatem był między innymi prototyp fotometru płomieniowego. Jest współautorem wdrożonego patentu z dziedziny nowych technik ogrzewania - ciepłowodu. Łącznie na dorobek zawodowy Profesora składa się 87 prac projektowych i opracowań inżynierskich oraz 9 patentów, których jest autorem lub współautorem.
W dorobku naukowym Profesora znajduje się ponad 100 prac naukowych. Wg. ''Science Citation Index'' tylko w ostatnim 10-leciu powoływało się na Niego blisko 30 autorów zagranicznych w czasopismach z listy filadelfijskiej (m in.: Fuel, Combustion and Flame, Energy and Fuels, Chemical Engineering Science). Jego prace są prezentowane na konferencjach zagranicznych i międzynarodowych w kraju, takich jak ASME, FBC-Conf., ''CLEAN AIR''- Portugalia, Sympozjum Procesów Spalania PAN.
Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (2005).

 
 
  III.            Źródła:
1.J. Gawlik, Wydział Inżynierii Środowiska w latach 1995-2005, Wydawnictwo PK (2005).
2.B. Korta-Wyrzycka, M. Stachowski, Profesorowie Politechniki Krakowskiej 1945-2015, Wydawnictwo PK (2016)
3.http://www.wis.pk.edu.pl/historia,s31.html
4.http://www.wis.pk.edu.pl/s-4/s-41/index.php?page=kandefer
5.http://www.wis.pk.edu.pl/s-4/s-43/pracownicy/maczek/Kazimierz_Maczek.htm